Bəzən uzun ömrün sirrini kitablar deyil, torpaq danışır. Kəlbəcər kimi…
32 ildən sonra doğma yurduna qovuşan bu torpaq təkcə dağı, daşı ilə yox, insanı ilə də yenidən nəfəs alır. Bu nəfəsin canlı sübutu isə Abdullayevlər ailəsinin ocağında qarşılaşdığımız 113 yaşlı Xeyransa nənədir.
Xeyransa nənənin üzündə zamanın izləri var, amma yorğunluq yoxdur. Səsində titrək bir hikmət, baxışlarında isə dağlar qədər möhkəm bir həyat sevgisi gizlənib. “Uzun ömrümü Kəlbəcərə borcluyam”, – deyir. Bu cümlə sadə səslənsə də, əslində bir xalqın yaddaşını, təbiətin şəfasını və torpağa bağlılığı özündə cəmləyir.
Bu torpağın havası, suyu, dərman bitkiləri sadəcə təbiət neməti deyil – həyat mənbəyidir. Xeyransa nənə deyir ki, təmiz qida və bol su insanı diri saxlayır. Onun övladı Əli müəllim isə bu fikrə bir faktla aydınlıq gətirir: “Kəlbəcərə qayıdandan sonra anam çay içmir, yalnız su içir.” Elə bil bu torpağın suyu nənənin ömrünə illər əlavə edir.
Xeyransa nənənin hər sözü bir dua ilə başlayır, bir dua ilə bitir. Şəhidlərimizin adını çəkəndə səsi titrəyir, gözləri dolur. Bu torpağın azadlığı üçün canından keçən oğulları unutmaq mümkün deyil – nə bu nənə üçün, nə də bu xalq üçün.
Abdullayevlər ailəsi Kəlbəcərin ziyalı simasını təmsil edən ailələrdəndir. Əli müəllim illərlə mühəndis, inşaatçı kimi bu yurd üçün çalışıb. Həyat yoldaşı Şahidə müəllimə isə pedaqoq kimi neçə-neçə şagirdin yaddaşında iz qoyub. Onların evi təkcə yaşayış yeri deyil, dəyər, hörmət və mənəviyyat ocağıdır.
Bu evdə qonaqpərvərlik süni deyil, doğmadır. Çay süfrəsi arxasında etdiyimiz söhbətlər, səmimi münasibət bizə bir daha göstərdi ki, Kəlbəcər yalnız torpaq deyil – ruhdur, yaddaşdır, qayıdışdır.
Subyekt.az ailəsi olaraq bu görüşü sadəcə reportaj deyil, bir ömür dərsi kimi dəyərləndiririk. Uzun ömrün sirri bəzən genetikada deyil, insanın içində daşıdığı torpaq sevgisində gizlənir. Xeyransa nənə və Kəlbəcər bunun canlı sübutudur.
Rövşən HüseynliSubyekt.az
